ပန္းကန္ျပႆနာ

  စိုေျပ

မေန႔ညက ပန္းကန္ေတြ႐ုိက္ခဲြပစ္သည္။ သူမ်ားေတြထင္ၾကမည္။ စုိေျပဆုိးသည္ဟု။ တကယ္လည္း ဆိုးပါသည္။ ဒါေပမဲ့ ပန္းကန္ေတြ႐ုိက္ခဲြရသည့္ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ရွိသည္။ မြန္ႀကီးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္က ေျပာခဲ့ သည္။ ဟင္းတစ္မ်ဳိးပဲစားဖုိ႔။ ပထမရက္ေတြကစိုေျပမသိေသး။ ေဖ့စ္ဘြတ္မသံုးေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ မေန႔က မွေဖ့စ္ဘုတ္သံုးမိၿပီးအဲ့သတင္းကိုေတြ႕သည္။ မြန္ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ေအာင္ ဟင္းတစ္မ်ဳိးပဲစားလို႔ဆို သည္။

အဲ့စကားကိုေတြ႕ေတာ့ စိုေျပေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားသည္။ ေတာက္။ မုိက္႐ုိင္းလုိက္ေလျခင္း။ ဆန္ေကာေလာက္မွေဇာက္မနက္။ ငါဟာေတာ္ေတာ္ေသာက္သံုးမက်တဲ့ေကာင္ပါလားဟု အေတြးဝင္သြားလို႔ ျဖစ္သည္။ အရင္ဝန္ႀကီးေတြတုန္းကလည္း အဲ့လိုစကားမ်ဳိး ခဏခဏေျပာသည္။ ေျပာတုိင္းလည္းပဲြဆူသည္။ အခုလည္း ခဏခဏေျပာသည္။ ေျပာတုိင္းပဲြဆူသည္သာ။

လူေတြက ေစတနာကိုနားမလည္ၾက။ မလိုက္နာၾက။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္စကားတကယ္ မွန္သည္။ စိုေျပတို႔သာ ဟင္းတစ္မ်ဳိးပဲစားလွ်င္ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြက်မွာေပါ့။ တ႐ုတ္ျပည္ျပန္လည္ထူေထာင္တုန္းကဆို ဆန္ျပဳတ္ေတြပဲ စားၾကတာတဲ့။ အခုလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံကိုျပန္လည္ထူေထာင္ေနခ်ိန္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ဆန္ျပဳတ္ေတြေတာင္ ေသာက္ သင့္သည္။ အကုန္အက်လည္းသက္သာ က်န္းမာေရးလည္းေကာင္း။

အခုေတာ့ ဒီမွာကဆင္းရဲသားေတြေတာင္ဆန္ျပဳတ္ကိုမေသာက္။ စိုေျပဆိုလည္း ဆန္ျပဳတ္ကိုေနမ ေကာင္းခ်ိန္မွသာ ေသာက္ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ စိုေျပကိုယ္ စိုေျပေဒါသထြက္မိသည္။ ေန႔တိုင္းဟင္းႏွစ္မ်ဳိးသံုး မ်ဳိးေလာက္စားျဖစ္သည္။ ငါးဟင္းတစ္ပဲြ (ငါးကေတာ့ကိုယ္တုိင္မွ်ားတာ) အရြက္ေၾကာ္တစ္ပဲြ။ တစ္ခါတေလ အ ရည္ေသာက္ခ်ဥ္ရည္ဟင္းကပါေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ ငါးပိရည္တို႔စရာ။ စဥ္းစားသာၾကည့္ေတာ့ စိုေျပဟာ ဒီေလာက္စားေနမွျဖင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြတက္ၿပီေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေဒါသထြက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ငါအစားေတြ ေလွ်ာ့ရမယ္လို႔လည္း ေတြးမိသည္။

ဒါေပမဲ့ ဘယ္လိုေလွ်ာ့မတုံုး။ အက်င့္ကျဖစ္ေနသည္။ ႏွစ္မ်ဳိးေလာက္စားမွစားဝင္သည္။ အဲ့ေန႔ စမ္း ၾကည့္သည္မျဖစ္။ ဟင္းကငါးပိရည္နဲ႔ဆိုႏွစ္မ်ဳိးေလာက္ျဖစ္ေနသည္။ ဒီၾကားထဲသူငယ္ခ်င္းတစ္ေကာင္ကလည္း ဝက္မွ်စ္ခ်ဥ္ခ်က္ထားတာလာေပးသြားသည္။ ဒီအတုိင္းဆိုမျဖစ္ေသး။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္စကား နားမေထာင္ရာက် မည္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္စကားကို နားမေထာင္မိတာထက္ တုိင္းျပည္အေပၚတာဝန္မေက်မွာစိုးသည္။

ျပည္သူေတြဆင္းရဲေနခ်ိန္မွာ ဟင္းအမ်ားႀကီးနဲ႔စားရမွာစိုေျပရွက္သည္။ စားလည္းမစားသင့္။ အေမ လည္းႀကဳိက္မည္မဟုတ္။ စိုေျပဟင္းအမ်ားႀကီးစားလို႔ကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြတက္တာလို႔လည္း သမုိင္း တရားခံမျဖစ္ ခ်င္။ ဒါေပမဲ့ဟင္းကလည္းမေလွ်ာ့။ ေနာက္ေတာ့ေတြးမိသြားသည္။ ဟင္းထည့္ဖုိ႔ပန္းကန္ေတြလိုသည္။ ပန္းကန္ ေတြရွိေနလို႔ ဟင္းေတြအမ်ားႀကီးထည့္ျဖစ္သည္။ ဟင္းထည့္စရာပန္းကန္ရွိေသးတယ္ဆိုၿပီး ဟင္းေတြထပ္ခ်က္ ျဖစ္သည္။ ထပ္ဝယ္ျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ အဓိကတရားခံသည္ ပန္းကန္ျဖစ္သည္။ ပန္းကန္ေတြရွိေနလို႔ ဟင္း ေတြအမ်ားႀကီးထည့္စားျဖစ္တာ။ စိုေျပအေဆာင္မွာေနခဲ့တုန္းကပန္းကန္ေတြမရွိ။ ပန္းကန္ေတြမရွိေတာ့ ဟင္း အမ်ားႀကီးမဝယ္။ ပဲကုလားဟင္းတစ္မ်ဳိးနဲ႔တင္စားျဖစ္သည္။ အခုလိုပန္းကန္ေတြရွိလာေတာ့မွ ဟင္းေတြမ်ား လာျခင္းျဖစ္သည္။ ဒါေၾကာင့္ စိုေျပလည္းစိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႔ ပန္းကန္ေတြ႐ုိက္ခဲြလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။

အခုအိမ္မွာ ပန္းကန္ေတြမရွိေတာ့။ ဒီမနက္ဟင္းထည့္ဖုိ႔ ပန္းကန္တစ္လံုးပဲက်န္ေတာ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ဆို စိုေျပဝက္သားဟင္းတစ္မ်ဳိးပဲစားျဖစ္သည္။ အရင္လိုသာ ပန္းကန္ေတြရွိေနေသးရင္ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ငါးပိ ခ်က္ေလးခ်က္မည္။ မုန္လာဥေလးခ်ဥ္ဟင္းခ်က္ဦးမည္ျဖစ္သည္။ အခုေတာ့တစ္ရာေစ်းနဲ႔ဝယ္လာသည့္ ကိုင္းခ ရမ္းခ်ဥ္သီးေတြကို မနက္ျဖန္မွခ်က္ေတာ့မည္။ မုန္လာဥကိုေတာ့ ညေနခ်က္မည္။ ဒီေလာက္ေလး ပုိစားတာနဲ႔ တုိင္းျပည္ခ်က္ခ်င္း မဲြမသြားႏိုင္ပါဘူးေလ။

ျမန္မာျပည္က လူတိုင္းစိုေျပ႕လိုက်င့္သံုးသင့္သည္။ အိမ္မွာရွိသည့္ ပန္းကန္အပုိေတြကို ႐ုုိက္ခဲြသင့္ သည္။ ဖ်က္ဆီးသင့္သည္။ ျဖစ္ႏိုင္လွ်င္ထမင္းစားပန္းကန္ေတြပါမထားသင့္။ ဝန္ႀကီးပေဒသရာဇာတို႔ လက္ ထက္ကလို ေဒါင္းလန္းႀကီးႏွင့္ မိသားစုေတြဝုိင္းစားသင့္သည္။ အစိုးရအေနျဖင့္လည္း အိမ္ေတြမွာပန္းကန္ အပုိ ေတြထားလွ်င္ အေရးယူသင့္သည္။ အိမ္တိုင္းကိုလိုက္စစ္ရမည္။ အိမ္မွာပန္းကန္အပုိေတြရွိေနလွ်င္ဖမ္း ဆီးအ ေရးယူရမည္။ ၿပီးေတာ့ ပန္းကန္ေတြကို႐ုိက္ခဲြရမည္။ ဟုိတစ္ေလာကဘာသာေပါင္းစံု ဆုေတာင္းပဲြေတြလုပ္သ လိုမ်ဳိး။ ပန္းကန္ခဲြပဲြေတြလုပ္သင့္သည္။ ဂ်ာမနီမွာနာဇီတို႔အာဏာရေတာ့ စာအုပ္ေတြဖ်က္ဆီးသလိုမ်ဳိးေပါ့။ အဲ့ လိုမ်ဳိးသာ အိမ္မွာရွိသည့္ ပန္းကန္အပုုိေတြကိုဖ်က္ဆီးၾကည့္လိုက္။ လူေတြဟင္းထည့္စရာမရွိေတာ့လို႔ ဟင္း တစ္မ်ဳိးပဲစားၾကေတာ့မည္။ ဒါဆို ကုန္ေစ်းႏႈန္းက်ၿပီ။